Nərimanlı şair Bəhmənin şeirləri

Olmasa

Deyirlər “cəhd  çarıx yırtar”, bir bəxtin yar olmasa,
Dost dostundan üz döndərər bir etibar olmasa.
Tülək tərlan oylağında tez alar şikarını,
Qara quş kalı götürər, dayısı sar olmasa.

Mənim çoxdur söz sinəmdə, yeri gəlsə deyənəm,
Anlamazla işim yoxdu, qanana baş əyənəm.
Nə yetkinəm, nə ölgünəm, nə də kalam dəyənəm,
Bağban kimi qan tökərəm, bağımda bar olmasa.

Məndə gəldim bu cahana ayaq bastım bir qədəm,
Düçar oldum şairliyə hər yana çıxdı sədəm.
Yalançıya, yaltaqlara, yamanlara çox bədəm
Hamı durar düz ilqarda, yalançılar olmasa.

Nərimanlıdı şair Bəhmən, Göyçədi elim mənim,
Açılıbdı doğru sözə, öyrənib dilim mənim,
Əzəldən can deyən dostdan üzüldü əlim mənim,
Mərd namərdə möhtac olar, əlində var olmasa.

Bağlama

Bir şamdan görmüşəm, xeyli maraqlı,
Saydım, şölə verən çırağı beşdi.
Çox uca boyu var, həm də şirindi,
İyirmi qılçası, ayağı beşdi.

Ayaqdan başadək sanı bildirir,
Hökm eləsə dağı-daşı dəldirir.
Kimini ağladır, kimi güldürür, 
Çox uzun dili var, qulağı beşdi.

Qulağın tutanın bəxti ucalır,
Nə dərdi-qəm çəkir, nə də qocalır.
Hörməti artırır, eldən güc alır,
Dostluqda əli var, barmağı beşdi.

Onun hökmündədi hər qurğu-busat,
Kimini mərd edir, kimini namərd.
Ona xidmət edir cəmi maxluqad,
Bir, iki, üç gedir, dörd tağı beşdi.

On, on beş sanımda hesaba düzdü,
Yaşını soruşdum: əllidi, yüzdü...
Bəhmənin dediyi çox doğru sözdü,
Kim tapsa əqlinin bucağı beşdi.

Yatır

Bir böyük sənətkar bu quru yerdə,
O, bilirmi yeni zamanda yatır.
Qapısız, bacasız, ensiz qəbrdə
Ələsgər də yatır, İman da yatır.

O mahir ustaddı, eldə söylənir,
Sözləri ağızda, dildə söylənir,
Məclislər içində, çöldə söylənir,
Bir belə hörmətli insan da yatır.

Ələsgər sazının o şah pərdəsi,
Getmir qulağımdan xoş züm-züməsi,
Bakı Bülbülünün şirin nəğməsi,
Səmədin ceyranı Muğanda yatır.

Aşıq Ələsgərin böyükdü adı,
Cəmi aşıqların odur ustadı.
Atalar deyibdi: fani dünyadı,
Gələnlər boş gedir, üryan da yatır.

Ələsgər ölməyib, uzaqda gəzir,
Ellərin içində, yığnaqda gəzir,
Sözləri dəhanda, dodaqda gəzir,
Özü də aşkara pünhanda yatır.

Çox sevir sözünü sənin hər millət,
Hər yanda adına saxlanır hörmət,
Məclisdə deyirlər: sənə irəhmət,
Ələsgər yurdunda Bəhmən də yatır.

(1963)

YA ƏLİ

Damandayam, dada yetiş şahimərdan, ya Əli!

Seyfullahsan, Əsdullah, şiri-yəzdan, ya Əli!

Ərşi-gürşü, ərzi-səma yox ikən sən var idin,

Bir ilahim xəlq eylədi səni nurdan, ya Əli!

Gəlməmiş dünya üzünə Salmanı aldın şirdən,

Tifil ikən mərcə girdin, pünhan oldun Xızırdan.

Gəzəndə çeşmə başında sən zahir oldun birdən,

Xəbər aldı İlyas səndən:"Gəldin hardan, ya Əli?!"

Ya Əli, isimin qurbanı, sənsən Qəzənfər ağa,

Həm Əlisən, həm Vəlisən, vəsfi peyğəmər ağa,

Babi-nüsrət, xofi-küfrət qatili əntər ağa,

Şəhrizərdə Salsal qorxdu, zülfiqardan, ya Əli.

Müxənnətin hiyləsindən, mən namərddən qorxuram,

Yalan şər-böhtan danışan mazarratdan qorxuram,

Bu dünyada, həm üqbada var siratdan qorxuram,

Xilas eylə sən Bəhməni qurtar dardan, ya Əli!

DEYİRƏM

Bu sinəmdə təb coşanda sözü peydər deyirəm,

Həqiqətdən, nəsihətdən gör nə qədər deyirəm.

Anlayana mətahımdı, ləli-gövhər simuzər,

Əgər ki, alan olmasa, onda hədər deyirəm.

Bu dünyanın qapısını əzəldən açandı söz!

Əhli-ürfan məclisində bil, ləli-mərcandı söz!

Anlamaz nadan yanında bir çubal samandı söz!

Bu misalla tut hesabı, gəlib-gedər deyirəm.

İnsanlığa qiymət verən elmdir ki, var olar,

Elmsizlər ah-vay çəkər, dərdə giriftar olar,

Bəhmən, səndə qəm eyləmə, sözlərin aşkar olar,

Bu dünyada çəkmə dərdi, etmə kədər deyirəm.

Bir üzüm-üzüm

təcnis

Payızda yetişən meyvə içində,
Dəhanda dadlıdı, bir üzüm, üzüm.
Bəslənir bir boyda, bəstə biçimdə,
İstədim bu bağdan bir üzüm üzüm.

Könlümün xanəsi bağı nə dərdi...
Yolçu, naşı bağban bağdan nə dərdi?
Sevgi çatsa sevgisinə nə dərdi,
Dəymədi canana bir üzüm, üzüm.

Bəhmənə açılan bağlı dərindi,
Kamil bağban, meyvə dəydi, dər indi!
Eşqin bəhrin mən gəzmişəm, dərindi,
Qəvvasıyam, indi bir üzüm-üzüm.

Aşıq Əsədin ölümünə

Dünya, sən nə beyvafasan,
Qoydun belə adət, getdi.
Bu yolda karvan əylənməz,
Gələnlər nabələt getdi.

Kimi olar, kimi ölər,
Kimi ağlar, kimi gülər.
Kimi bilməz, kimi bilər,
Kimi aşkar, xəlvət getdi.

Dünyanın işi qolaydı,
Kimi dərviş, kimi baydı.
Kimi gəldi günün saydı,
Kimi çəkdi ləzzət, getdi.

Ellərdə söylənən adı,
Söhbəti dil-dəhandadı.
Cəmi aşıqlar ustadı,
Heyif, aşıq Əsəd getdi.

Yatıbsan, yoxsa oyaqsan,
Gələnə, gedənə baxsan.
Bəhmən, sən də bir qonaqsan,
Eyləsən də xiffət, getdi.