Nazilə Gültacın təqdimatında könül yolçuluğumuz davam edir. Bu dəfəki könül yolçumuz Gülay Toldur.

11:44 / 08.09.2021
Baxılıb: 274

Gülay Tol, 1972-ci il­­də Mer­­sin­­də do­­ğu­­lub. Qa­­zi Uni­­ver­­si­­te­­ti­­ni Uşaq Tə­­lim və Tər­­bi­­yə­­si və Mək­­tə­­bə­­qə­­dər Təh­­sil ix­­ti­­sa­­sı üz­­rə ba­­şa vu­­rub. 2013-cü il­­də Ana­­do­­lu Uni­­ver­­si­­te­­ti­­nin Bey­­nəl­­xalq Mü­­na­­si­­bət­­lər Fa­­kül­­tə­­si­­ni bi­­tir­­miş­­dir. An­­ka­­ra­­da mü­­əl­­lim ola­­raq ça­­lı­­şır. Ey­­ni za­­man­­da, uşaq he­­ka­­yə­­lə­­ri və na­­ğıl­­lar ya­­zır.

                        MİL­­ÇƏK Kİ­­Mİ HƏ­­RİS

 

Ah! Bir bil­­səy­­di­­niz nə­­lər çə­­ki­­rəm bu mil­­çə­­yin əlin­­dən! Şır­­ma­­nan bir pi­­şik ki­­mi ha­­ra get­­səm, ar­­xam­­da­­dır. Ya­­vaş­­ca qo­­lu­­ma qo­­nur. Di­­gər əlim­­lə vu­­ru­­ram, pırr edib  uçur, mən qo­­lu­­mun ağ­­rı­­sıy­­la qa­­lı­­ram. Tə­­zə­­dən gə­­lib üzü­­mə qo­­nur. Mən isə qo­­lu­­ma vur­­du­­ğum şa­­pa­­la­­ğın ağ­­rı­­sı­­nı hə­­lə içim­­də hiss et­­di­­yim üçün, sa­­də­­cə, əlim­­lə qo­­vu­­ram. Nə­­ti­­cə­­də heç cür yaz­­ma­­ğa baş­­la­­ya bil­­mi­­rəm.  Dır­­na­­ğı­­mın ucu qə­­dər olan bu can­­lı ilə ba­­ca­­ra bil­­mi­­rəm. Bu sı­­ra­­da ana­­mın keç­­mi­­şə da­­ir an­­la­­da-an­­la­­da bi­­ti­­rə bil­­mə­­di­­yi, da­­nış­­dı­­ğı xa­­ti­­rə­­lər­­dən bi­­ri ağ­­lı­­ma gəl­­di.

 “O vaxt­­lar ət­­raf kənd­­lər­­də mək­­təb ol­­ma­­dı­­ğın­­dan, bu kənd­­lə­­rin uşaq­­la­­rı iki-üç sa­­at­­lıq yo­­lu min­­bir əziy­­yət­­lə qət edə­­rək, bi­­zim kən­­də  oxu­­ma­­ğa  gə­­lir­­di­­lər.  Şax­­ta­­lı  ha­­va­­lar­­da, ya­­ğış­­lı gün­­lər­­də  isə bu uşaq­­lar köp­­rü­­sü  ol­­ma­­yan də­­rə­­dən ke­­çə bil­­mə­­dik­­lə­­ri üçün mək­­təb yol­­daş­­la­­rı­­nın və ya ailə dost­­la­­rı­­nın bi­­ri­­nin evin­­də qa­­lır, an­­caq  də­­rə­­dən keç­­mək müm­­kün olan­­da öz kənd­­lə­­ri­­nə  ge­­də bi­­lir­­di­­lər.

Be­­lə ya­­ğış­­lı gün­­lər­­də yu­­xa­­rı kən­­din uşaq­­la­­rın­­dan üçü bi­­zim ev­­də qa­­lır­­dı.

Bir gün mək­­təb­­dən gəl­­dik, anam po­­mi­­dor, so­­ğan­­lı ye­­mək  ha­­zır­­la­­yır, biz də so­­ba­­nın kə­­na­­rı­­na dü­­zü­­lüb, so­­yuq­­dan don­­muş əl­­lə­­ri­­mi­­zi qıp­­qır­­mı­­zı alo­­va sa­­rı uza­­dıb, isit­­mə­­yə ça­­lı­­şır­­dıq.  Ye­­rə süf­­rə  sə­­ril­­di. Tur­­şu­­nun, la­­va­­şın,  ye­­mə­­yin  da­­dın­­dan doy­­mur­­duq. Oca­­ğın bir tə­­rə­­fin­­də kö­­mür, bir tə­­rə­­fin­­də də bir kö­­tük alı­­şıb ya­­nır­­dı. İki göz tor­­paq ev, on iki nə­­fər­­lik ailə, üç qo­­naq uşaq.

"Ne­­cə də kö­­nül bol­­lu­­ğu var­­mış o il­­lər­­də” - de­­yir­­di anam.

Atam üçün hə­­mi­­şə köz­­də biş­­miş türk qəh­­və­­si  ha­­zır olur­­du. Daş us­­ta­­sı olan atam süf­­rə­­sin­­də so­­ğan-çö­­rək ol­­sa da, hə­­mi­­şə türk qəh­­və­­si­­ni müt­­ləq alar­­dı.

Anam an­­lat­­ma­­ğa da­­vam et­­di:

Ata­­nız dü­­şün­­cə­­li-dü­­şün­­cə­­li ocaq­­da­­kı qəh­­və­­yə ba­­xır­­dı. Ota­­ğın için­­də hər yaş­­dan uşaq var­­dı. Pı­­çıl­­tı­­la­­rı­­mı­­zı, mü­­əl­­li­­min ver­­di­­yi tap­­şı­­rıq haq­­qın­­da­­kı söh­­bət­­lə­­ri­­mi­­zi din­­lə­­yir­­di. Atam qəh­­və­­sin­­dən bir qur­­tum alıb, bi­­zə tə­­rəf dön­­dü, oxu­­ma­­ğın  va­­cib­­li­­yin­­dən bəhs et­­di. Uşaq­­la­­rı çə­­tin şərt­­lə­­rə bax­­ma­­ya­­raq,  mək­­tə­­bə da­­vam et­­mə is­­tək­­lə­­ri­­nə gö­­rə  təb­­rik et­­di:

“ Uşaq­­lar, çə­­tin­­li­­yi özü­­nü­­zə dərd et­­mə­­yin, bir az hə­­ris olun. Ki­­mi­­si elm üçün, ki­­mi­­si pul, mal-mülk için hə­­ris olur.” – de­­di. Son­­ra da o unu­­da bil­­mə­­di­­yim ən önəm­­li sö­­zü söy­­lə­­di: “Uşaq­­lar, siz  elm üçün, yax­­şı in­­san ol­­maq üçün mil­­çək ki­­mi hə­­ris olun.”

Gör­­dü­­yü­­nüz ki­­mi, bu hə­­ris  mil­­çək mə­­ni də, si­­zi də ana­­mın da­­nış­­dı­­ğı keç­­miş za­­man­­la­­ra apar­­dı.  O za­­man yenə də keç­­mi­­şin də­­rin­­lik­­lə­­rin­­dən gə­­lən ya­­şan­­mış bir he­­ka­­yə ilə  siz­­i  baş-ba­­şa bu­­ra­­xı­­ram...

Üz ciz­­gisin­­də kə­­dər qa­­rı­­şıq, min il­­dir su gör­­mə­­miş şo­­ran tor­­paq ki­­mi, heç bir hə­­yat ni­­şa­­nə­­si yox idi. Çox söz da­­nış­­maz­­dı.  Tək söy­­lə­­di­­yi, -“Nə­­lər çək­­dim, nə­­lər,  am­­ma öl­­mək ol­­mur­­muş, ol­­mur­­muş. Mən öl­­mək is­­tə­­yi­­rəm, Al­­lah isə öl­­dür­­mür. Da­­ha gö­­rə­­cə­­yim acı, çə­­kə­­cə­­yim dərd­­lər var de­­mək ki”- de­­yə sı­­zıl­­da­­yır­­dı.

Ne­­çə qar­­daş-ba­­cı ol­­duq­­la­­rı­­nı  bil­­mi­­rəm. Da­­nı­­şıq­­la­­rın­­dan  bir ana­­sı­­nın, bir ba­­cı­­sı­­nın ol­­du­­ğu­­nu an­­la­­yı­­ram. Ata­­sı Ko­­re­­ya­­ya əs­­gər ge­­dib­­miş, bir da­­ha ge­­ri dön­­mə­­yib.

Mər­­ca­­nın, bö­­yü­­yüb ye­­tiş­­miş bir qız olan ba­­cı­­sı­­nı ana­­sı  Ke­­çəl Mu­­sa­­nın oğ­­lu Hü­­sey­­nə ərə  ve­­rir. Ara­­la­­rın­­da bir yaş fərq ol­­maq­­la  üç uşaq­­la­­rı olur.  Ki­­çik oğ­­lu iki ya­­şın­­da olan­­da  Mər­­ca­­nın ba­­cı­­sı­­nın dər­­di­­nə dər­­man ta­­pıl­­mır,  bu dün­­ya­­dan kö­­çüb ge­­dir. Hü­­seyn üç uşaq­­la yal­­nız qa­­lır. Mər­­ca­­nın ana­­sı  uşaq­­la­­ra bax­­ma­­ğa baş­­la­­yır.  Am­­ma için­­də də bit­­mə­­yən bir acı  do­­la­­şır : -“Bir­­dən Hü­­seyn ye­­ni­­dən ev­­lən­­sə, bu uşaq­­lar ana­­lıq əlin­­də ne­­cə ola­­r?” - de­­yə özü­­nü ye­­yib bi­­ti­­rir.

Hü­­seyn  qay­­na­­na­­sı­­nın evi­­nə gə­­lən­­də hə­­mi­­şə nə da­­nı­­şır, nə də ba­­şı­­nı qal­­dı­­rıb üz­­lə­­ri­­nə ba­­xır­­mış.  Hü­­seyn  aradabir  Mər­­ca­­na ba­­xır, dü­­şün­­cə­­lə­­rə da­­lır­­mış. Bu hal Mər­­ca­­nın ana­­sı­­nın gö­­zün­­dən qaç­­mır, fik­­rə ge­­dir.  Bo­­şa qo­­yur   dol­­mur, do­­lu­­ya qo­­yur  al­­mır.

Gün­­lə­­rin bi­­rin­­də Mər­­can inək otar­­ma­­ğa  ge­­dir.  Mər­­can  inək­­lə­­ri çə­­mən­­li­­yə ötü­­rür, özü də pa­­lıd ağa­­cı­­nın köl­­gə­­sin­­də uza­­nır. Ağa­­cın yar­­paq­­la­­rı ara­­sın­­dan sü­­zü­­lən  gün işı­­ğın­­da rə­­fi­­qə­­si  Ay­­şə­­ni dü­­şü­­nür. Ay­­şə ata­­sı­­nın  ra­­zı­­lı­­ğıy­­la   mü­­əl­­lim­­lik tex­­ni­­ku­­mu­­na  qə­­bul ol­­muş­­du.  Hər za­­man bir­­lik­­də gə­­lər­­di­­lər. İn­­di isə yap­­yal­­nız idi.  Mər­­can uzun­­boy­­lu, zə­­rif, gö­­zəl bir  qız idi. Bir müd­­dət­­dir ki, ona kö­­nül ve­­rən  Həm­­zə  elə hey onun ar­­xa­­sın­­ca do­­la­­şır­­dı.  Mər­­can bu­­nun fər­­qin­­də idi, am­­ma özü­­nü o ye­­rə qoy­­mur, hiss et­­dir­­mir­­di.  O gün Həm­­zə də inək­­lə­­ri­­ni dü­­zən­­li­­yə ötü­­rüb, cə­­sa­­rət­­li ad­­dım­­lar­­la  Mər­­ca­­nın ya­­nı­­na gə­­lib, pa­­lıd ağa­­cı­­nın al­­tı­­na uzan­­dı. Bir-bi­­ri­­lə­­ri­­nin gö­­zü­­nün içi­­nə ba­­xa­­raq  sus­­du­­lar.  O gün­­dən son­­ra da sa­­də­­cə ba­­xı­­şa­­raq,  də­­li  bir eşq ya­­şa­­dı­­lar, xə­­yal­­la­­rın­­da gö­­rüş­­dü­­lər.

Hü­­seyn də Mər­­can­­dan xoş­­la­­nır­­dı. Axır ki, Mər­­ca­­nın ana­­sı  ra­­zı­­lı­­ğı­­nı ver­­di, baş­­qa ça­­rə­­si yo­­xuy­­du.  On­­la­­rın fik­­ri­­ni qı­­zı­­na bil­­dir­­di. Mər­­can ana­­sı­­na nə qə­­dər yal­­var-ya­­xar elə­­sə də, onu qə­­ra­­rın­­dan dön­­də­­rə bil­­mə­­di.

O gün­­dən son­­ra Mər­­can acı­­sı­­nı, kə­­də­­ri­­ni ba­­ya­­tı və ağı­­lar­­la di­­lə gə­­tir­­mə­­yə baş­­la­­dı.

Mər­­can- “Kaş Ay­­şə ya­­nım­­da olay­­dı, içim­­də­­ki bu yan­­ğı­­nı ona tö­­kə bi­­ləy­­dim”- de­­yə dü­­şü­­nər­­kən, bir­­dən ağ­­lı­­na gəl­­di ki, ona mək­­tub yaz­­sın. Cəld ka­­ğız-qə­­lə­­mi əli­­nə al­­dı, mək­­tub­­la acı­­sı­­nı pay­­laş­­dı. Yaz­­ma­­ğa  baş­­la­­dı:

Qa­­ra qo­­yun ət­­li olur,

Qo­­vur­­ma­­sı dad­­lı olur.

Ba­­cı­­sı­­nın ye­­ri­­nə ge­­dən qız

Öl­­məz,  am­­ma dərd­­li olur.

 

Yaz­­dıq­­ca ağ­­la­­dı, ağ­­la­­dıq­­ca yaz­­dı... “Ar­­tıq ha­­ram ol­­du  mə­­nə ya­­şa­­maq. Yol ve­­rin ke­­çim mən, yol­­lar si­­zin ol­­sun. Zə­­hər ve­­rin içim, bal­­lar si­­zin ol­­sun. Bu dağ­­la­­rı aşan bi­­lər, mə­­nim dərd­­lə­­rim­­dən an­­caq bu dərd­­lə­­rə dü­­şən bi­­lər.”-  de­­yə­­rək mək­­tu­­bu­­nu ta­­mam­­la­­dı.

Mər­­can iki gö­­zü çeş­­mə ağ­­la­­yır­­dı. Ana­­sı Nuh de­­yib pey­­ğəm­­bər de­­mir­­di: -“ Ge­­də­­cək­­sən, bu uşaq­­lar yad əlin­­də bö­­yü­­yə bil­­məz, ba­­cı­­nın əma­­nə­­ti­­dir­­lər”- de­­yir­­di. Mər­­can, - “Ana, nə olar, mə­­ni də dü­­şün, be­­lə ol­­maz, ana, mən Həm­­zə­­ni se­­vi­­rəm, o da mə­­ni!” - de­­yən­­də, ana­­sı lap əsə­­bi­­ləş­­di. Hü­­sey­­ni ça­­ğır­­dı. Hü­­seyn gə­­lən­­də də - “Mə­­nə bax Hü­­seyn, sa­­bah ima­­mı da gə­­tir, kə­­bi­­ni­­ni­­zi kəs­­dir, son­­ra da hö­­kü­­mət ni­­ga­­hı et­­di­­rər­­sən ”-  de­­di bir­­nə­­fə­­sə.

Mər­­can nə­­nə otur­­du­­ğu kö­­tü­­yün üs­­tün­­də bü­­zü­­şə­­rək, çox ki­­çik gö­­rü­­nür­­dü. Mən nə de­­yə­­cə­­yi­­mi bil­­mə­­dim. İl­­lə­­rin acı­­sı­­nı, ya­­ra­­sı­­nı qa­­şı­­dı­­ğım, qa­­nat­­dı­­ğım üçün özü­­mü dan­­la­­yır­­dım. Am­­ma ma­­raq  mə­­nə güc gə­­lir­­di. Dö­­zə bil­­mə­­yib - “Mər­­can nə­­nə, bəs, Həm­­zə­­yə nə oldu? O sə­­nə sa­­hib çıx­­­ma­­­dı­­­mı­­­? Qaç­­say­­dın onun­­la”- de­­yən­­də- “Eh, ay ba­­la, za­­lım anam  bir  ocaq  sön­­mə­­sin de­­yə mə­­ni yan­­dır­­dı. Kaş, elə sö­­nəy­­di . Hü­­sey­­nə  ge­­də­­cək­­sən,-  de­­yə  mə­­nə çox zülm et­­di.  Anam özü də çox fi­­kir edir­­di, ona bir şey olar de­­yə qor­­xur­­dum. Nə­­ha­­yət ki, ra­­zı­­lıq ver­­dim. Həm­­zə Hü­­sey­­nə ərə get­­mə­­yi  qə­­bul et­­di­­yim üçün bir şey edə bil­­mə­­di. Am­­ma mən ev­­lə­­nən­­dən son­­ra  da çox xə­­bər gön­­dər­­di. Hər ha­­lı ilə qə­­bu­­lum­­dur de­­di.  Qaç­­ma­­ğı qə­­bul et­­mə­­dim.”

Əyi­­lib yer­­dən bir çöp  gö­­tür­­dü, tor­­pa­­ğı eşə­­lə­­di. O su­­sur­­du, an­­caq əlin­­də­­ki çöp di­­lə gə­­lib da­­nı­­şır­­mış ki­­miy­­di. İki­­mi­­zin də gö­­zü onun tor­­paq­­da çız­­dı­­ğı işa­­rə­­lər­­də  idi. Mər­­can nə­­nə­­nin içi də ey­­ni­­lə bu çö­­pün eş­­di­­yi tor­­paq ki­­mi dop­­do­­lu idi, həm də ya­­şan­­ma­­mış nə çox boş­­luq­­lar var­­dı. Qəl­­bim ağ­­rı­­dı, bo­­ğa­­zım dü­­yün­­lən­­di.

Mər­­can nə­­nə əlin­­də­­ki çö­­pü ye­­rə qoy­­du, san­­ki bir şey ağ­­lı­­na gəl­­miş ki­­mi sil­­ki­­nib, -  “Aman, qı­­zım, da­­lıb get­­mi­­şəm. Sən də mən da­­nı­­şım de­­yə göz­­lə­­yib qal­­mı­­san. Üzür­­lü say”-  de­­di. Mən - “Nə üzü­­rü nə­­nə, sən üzür­­lü say, acı­­la­­rı­­nı tə­­zə­­lə­­dim” - de­­yin­­cə -  “Yox, qı­­zım, mə­­nim acım tə­­zə­­lən­­məz, on­­suz da acı için­­də­­yəm. Ək­­si­­nə, sən mə­­ni adam ye­­ri­­nə qo­­yub gəl­­mi­­sən, adam ye­­ri­­nə qo­­yub din­­lə­­yir­­sən, Al­­lah sən­­dən ra­­zı ol­­sun” –de­­di.

Mər­­can nə­­nə­­nin al­­tı öv­­la­­dı ol­­muş­­du. Üç uşaq da ba­­cı­­sın­­dan, doq­­quz  uşaq bö­­yüt­­müş­­dü. Ən çox is­­tə­­di­­yi şey ölüm idi. Mən bu­­nu so­­ru­­şan­­da, - “Çox yox­­sul­­luq çək­­dik, çox. O soy­­suz Hü­­sey­­nin heç nə­­yi yox idi, mə­­nim də həm­­çi­­nin. Ar­­xa­­sın­­da bir aləm  gü­­nah  qo­­yub cə­­hən­­nə­­min di­­bi­­nə get­­di. Dır­­na­­ğım­­la qa­­zı­­dım, qa­­zan­­dım on­­la­­rı bö­­yüt­­düm. Ge­­cə­­lə­­ri yu­­xum gəl­­mir. Ağ­­lı­­ma köh­­nə ba­­ya­­tı­­la­­rım gə­­lir, on­­la­­rı söy­­lə­­yib, içi­­min yan­­ğı­­sı­­nı bir az­­ca da ol­­sa sön­­dür­­mə­­yə ça­­lı­­şı­­ram” - de­­di.

Aya­­ğa qalx­­dım, abu-ha­­va­­nın  də­­yiş­­mə­­si­­ni  is­­tə­­dim. Ar­­tıq vi­­da­­laş­­maq za­­ma­­nı da gəl­­miş­­di: - “Mər­­can nə­­nə, o köh­­nə ba­­ya­­tı­­la­­rın­­dan bi­­ri­­ni söy­­lə, din­­lə­­yim ge­­dim” - de­­dim. Mər­­can nə­­nə bir az dü­­şün­­dü, son­­ra “ Qı­­zım, dün­­ya bir də­­yir­­man­­dır, heç dur­­ma­­dan dö­­nər. İn­­san­­lar bir çı­­raq­­dır, əl­­bət, bir gün sö­­nər. Bu yaş­­dan son­­ra ölüm tə­­miz­­lik, ölüm qur­­tu­­luş­­dur. Al­­lah bö­­yük­­dür. Ba­­ya­­tı­­lar, ağı­­lar nə­­di­­r?- de­­yə so­­ruş­­san heç vaxt dol­­ma­­yan, boş kön­­lü­­mün səs­­lə­­ri­­dir  on­­lar”- de­­di.

Onun de­­dik­­lə­­ri­­nin  üs­­tü­­nə de­­yi­­lə­­cək bir sö­­züm yox idi. Mər­­can nə­­nə­­nin əli­­ni öp­­düm, onun du­a­­la­­rı ilə  dö­­nüb get­­dim.

Bu ara­­da bi­­zim hə­­ris mil­­çək də get­­di.  Bö­­cək dər­­ma­­nı sıx­­say­­dım, prob­­lem çox­­dan həll olu­­nar­­dı. Am­­ma et­­mə­­dim, qı­­ya bil­­mə­­dim.  Onu  öl­­dür­­səy­­dim , bəl­­kə də, bun­­la­­rı  ya­­za bil­­mə­­yə­­cək­­dim. Siz­­lər də bu xa­­ti­­rə­­lə­­ri oxu­­ya bil­­mə­­yə­­cək­­di­­niz.

 

 


Etiket:
Xəbərlər

Altmış ilin sözə dönən anları 

27.09.2021

Şəhid qardaşıma məktub – Günay Vəlizadə yazır
   

25.09.2021

Nazilə Gültacın təqdimatında könül yolçuluğumuz davam edir. Bu dəfəki könül yolçumuz Gülay Toldur.

08.09.2021

UĞUR ƏNGƏL TANIMIR

07.09.2021

Göyçə mahalının Basarkeçər rayonu İkinci dünya müharibəsində

02.09.2021

Nazilə Gültacın təqdimatında könül yolçuluğumuz davam edir. Bu dəfəki könül yolçumuz Üzeyir Güleçdir.

02.09.2021

Nazilə Gültacın təqdimatında könül yolçuluğumuz davam edir. Bu dəfəki könül yolçumuz  Turğay Değrimencidir.

30.08.2021

Sən özün bir kitabsan - Aygün Xəlilqızı yazır

07.08.2021

Aşıq Ələsgərin gürcü dilində nəşr edilən şeirlər kitabının təqdimatı keçirilib

06.08.2021

"Dədə Ələsgər ocağı" İctimai Birliyinə professor Ələddin Allahverdiyevin təbrik məktubu.

17.07.2021

Azərbaycan təbiəti və Aşıq Ələsgər

08.07.2021

Aşıq Ələsgərin gürcü dilində şeirlər kitabı nəşr olunub.

30.06.2021

Bağırovun NKVD "padvalında" döydüyü qatı bolşevikin dəhşətli aqibəti

08.06.2021

Tbilisidə Mehriban Əliyevaya həsr olunan gürcü dilində kitab təqdim edilib

07.06.2021

QƏRBİN QURUMUŞ GÜLLƏRİ, ŞƏRQİN DÖYÜNƏN QƏLBİ...  

26.05.2021

Ermənilərin QARAGÖL sevdası: "Xəritə üzərində o ərazilər Azərbaycanındır" - İki müəllimin SSRİ-nin fərmanına ÜSYANI 

25.05.2021

Dəmir yumruğun memarı Heydər Əliyevdir

10.05.2021

Daşkənd kəndinin İkinci Dünya Müharibəsi Veteranları

09.05.2021

Nazilə Gültacın şeirləri - İlahi, göylərə bir yuxu göndər.

19.04.2021

"Adım Ələsgərdir, Göyçə mahalım!" adlı online bədii konfrans keçirilmişdir.

19.04.2021

Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin zabiti Orxan Məmmədovu Səlcuq Bayraktar mükafatlandırdı.

06.04.2021

GÖYÇƏYƏ AÇILAN PƏNCƏRƏLƏR...

30.03.2021

AŞIQ ƏLƏSGƏRİN “YÜKÜM” RƏDİFLİ DİVANİSİNİN AÇIQLAMASI

29.03.2021

Milli-mədəni sərvətlər xəzinəmizə misilsiz töhfələr bəxş etmiş dahi sənətkar

21.03.2021

Aşıq Ələsgərin vəfatı

07.03.2021

Xocalı soyqırımı haqqında məlumat

26.02.2021

Onu anasının dolmuş gözlərində gördüm

25.02.2021

Aşıq Ələsgərin kötücəsi "OSCAR"-a layiq görüldü.

23.02.2021

“Mən Göyçə mahalına, sonra Abasqulu bəyin yurduna getmək istəyirəm”!-Zahid Oruc

23.02.2021

Başın sağ olsun, Vətən!

20.02.2021

Azərbaycanlı əməkdar jurnalist vəfat etmişdir.

20.02.2021

Sahib Alıyev: Nizami ilində Dədə Ələsgərin yubileyinin keçirilməsində mən bir rəmzilik görürəm.

19.02.2021

Prezident İlham Əliyev "Aşıq Ələsgərin 200 illik yubileyinin qeyd edilməsi haqqında" sərəncam imzalayıb.

19.02.2021

Lirik etiraf və bədii özünüifadənin lakonik forması

18.02.2021

18.02.2021

MİN  BƏZƏKLİ XALIYDI GÖYÇƏ...

12.02.2021

Erməni silahlıları Göyçənin Şorca kəndinin bütün kişilərini öldürürlər

09.02.2021

Daun sindromlu müəllim Noelia

06.02.2021

Qanun keşiyində dayanan idmançı

05.02.2021

40 min muzey sərvəti, 900-dən çox tarixi mədəniyyət abidəsi, 403 tarixi-dini məkan…

04.02.2021

Səadət Şıxıyeva: "Ədəbi dilimizlə bağlı bənzər təhdid və təhlükəli məqamlar bu gün də var"
 

03.02.2021

ADIM ƏLƏSGƏRDİ, GÖYÇƏ MAHALIM !

26.01.2021

Müharibə necə başladı? - Tofiq Şahmuradovun döyüş gündəliyindən 

25.01.2021

Azad Qarabağın Azad Qəhrəmanı

23.01.2021

Sənətin seçdiyi adam – şəhid Həmdəm Ağayev

21.01.2021

20 Yanvar - Azərbaycan xalqının qəhrəmanlıq salnaməsi

20.01.2021

Yüz il əvvəlin məqaləsi – Məşhur Azərbaycan marşı

15.01.2021

Vətən müharibəsinin xanım şəhidi Arəstənin büstü hazırlandı

12.01.2021

MN 2841 şəhid haqda məlumatları açıqladı - Yeni siyahı

12.01.2021

SƏYYAD VƏLİOĞLUNUN ÇAP OLUNMAYAN ŞEİRLƏRİ

10.01.2021
Bütün xəbərlər