Nazilə Gültacın təqdimatında könül yolçuluğumuz davam edir. Bu dəfəki könül yolçumuz Gülay Toldur.

11:44 / 08.09.2021
Baxılıb: 3862

Gülay Tol, 1972-ci il­­də Mer­­sin­­də do­­ğu­­lub. Qa­­zi Uni­­ver­­si­­te­­ti­­ni Uşaq Tə­­lim və Tər­­bi­­yə­­si və Mək­­tə­­bə­­qə­­dər Təh­­sil ix­­ti­­sa­­sı üz­­rə ba­­şa vu­­rub. 2013-cü il­­də Ana­­do­­lu Uni­­ver­­si­­te­­ti­­nin Bey­­nəl­­xalq Mü­­na­­si­­bət­­lər Fa­­kül­­tə­­si­­ni bi­­tir­­miş­­dir. An­­ka­­ra­­da mü­­əl­­lim ola­­raq ça­­lı­­şır. Ey­­ni za­­man­­da, uşaq he­­ka­­yə­­lə­­ri və na­­ğıl­­lar ya­­zır.

                        MİL­­ÇƏK Kİ­­Mİ HƏ­­RİS

 

Ah! Bir bil­­səy­­di­­niz nə­­lər çə­­ki­­rəm bu mil­­çə­­yin əlin­­dən! Şır­­ma­­nan bir pi­­şik ki­­mi ha­­ra get­­səm, ar­­xam­­da­­dır. Ya­­vaş­­ca qo­­lu­­ma qo­­nur. Di­­gər əlim­­lə vu­­ru­­ram, pırr edib  uçur, mən qo­­lu­­mun ağ­­rı­­sıy­­la qa­­lı­­ram. Tə­­zə­­dən gə­­lib üzü­­mə qo­­nur. Mən isə qo­­lu­­ma vur­­du­­ğum şa­­pa­­la­­ğın ağ­­rı­­sı­­nı hə­­lə içim­­də hiss et­­di­­yim üçün, sa­­də­­cə, əlim­­lə qo­­vu­­ram. Nə­­ti­­cə­­də heç cür yaz­­ma­­ğa baş­­la­­ya bil­­mi­­rəm.  Dır­­na­­ğı­­mın ucu qə­­dər olan bu can­­lı ilə ba­­ca­­ra bil­­mi­­rəm. Bu sı­­ra­­da ana­­mın keç­­mi­­şə da­­ir an­­la­­da-an­­la­­da bi­­ti­­rə bil­­mə­­di­­yi, da­­nış­­dı­­ğı xa­­ti­­rə­­lər­­dən bi­­ri ağ­­lı­­ma gəl­­di.

 “O vaxt­­lar ət­­raf kənd­­lər­­də mək­­təb ol­­ma­­dı­­ğın­­dan, bu kənd­­lə­­rin uşaq­­la­­rı iki-üç sa­­at­­lıq yo­­lu min­­bir əziy­­yət­­lə qət edə­­rək, bi­­zim kən­­də  oxu­­ma­­ğa  gə­­lir­­di­­lər.  Şax­­ta­­lı  ha­­va­­lar­­da, ya­­ğış­­lı gün­­lər­­də  isə bu uşaq­­lar köp­­rü­­sü  ol­­ma­­yan də­­rə­­dən ke­­çə bil­­mə­­dik­­lə­­ri üçün mək­­təb yol­­daş­­la­­rı­­nın və ya ailə dost­­la­­rı­­nın bi­­ri­­nin evin­­də qa­­lır, an­­caq  də­­rə­­dən keç­­mək müm­­kün olan­­da öz kənd­­lə­­ri­­nə  ge­­də bi­­lir­­di­­lər.

Be­­lə ya­­ğış­­lı gün­­lər­­də yu­­xa­­rı kən­­din uşaq­­la­­rın­­dan üçü bi­­zim ev­­də qa­­lır­­dı.

Bir gün mək­­təb­­dən gəl­­dik, anam po­­mi­­dor, so­­ğan­­lı ye­­mək  ha­­zır­­la­­yır, biz də so­­ba­­nın kə­­na­­rı­­na dü­­zü­­lüb, so­­yuq­­dan don­­muş əl­­lə­­ri­­mi­­zi qıp­­qır­­mı­­zı alo­­va sa­­rı uza­­dıb, isit­­mə­­yə ça­­lı­­şır­­dıq.  Ye­­rə süf­­rə  sə­­ril­­di. Tur­­şu­­nun, la­­va­­şın,  ye­­mə­­yin  da­­dın­­dan doy­­mur­­duq. Oca­­ğın bir tə­­rə­­fin­­də kö­­mür, bir tə­­rə­­fin­­də də bir kö­­tük alı­­şıb ya­­nır­­dı. İki göz tor­­paq ev, on iki nə­­fər­­lik ailə, üç qo­­naq uşaq.

"Ne­­cə də kö­­nül bol­­lu­­ğu var­­mış o il­­lər­­də” - de­­yir­­di anam.

Atam üçün hə­­mi­­şə köz­­də biş­­miş türk qəh­­və­­si  ha­­zır olur­­du. Daş us­­ta­­sı olan atam süf­­rə­­sin­­də so­­ğan-çö­­rək ol­­sa da, hə­­mi­­şə türk qəh­­və­­si­­ni müt­­ləq alar­­dı.

Anam an­­lat­­ma­­ğa da­­vam et­­di:

Ata­­nız dü­­şün­­cə­­li-dü­­şün­­cə­­li ocaq­­da­­kı qəh­­və­­yə ba­­xır­­dı. Ota­­ğın için­­də hər yaş­­dan uşaq var­­dı. Pı­­çıl­­tı­­la­­rı­­mı­­zı, mü­­əl­­li­­min ver­­di­­yi tap­­şı­­rıq haq­­qın­­da­­kı söh­­bət­­lə­­ri­­mi­­zi din­­lə­­yir­­di. Atam qəh­­və­­sin­­dən bir qur­­tum alıb, bi­­zə tə­­rəf dön­­dü, oxu­­ma­­ğın  va­­cib­­li­­yin­­dən bəhs et­­di. Uşaq­­la­­rı çə­­tin şərt­­lə­­rə bax­­ma­­ya­­raq,  mək­­tə­­bə da­­vam et­­mə is­­tək­­lə­­ri­­nə gö­­rə  təb­­rik et­­di:

“ Uşaq­­lar, çə­­tin­­li­­yi özü­­nü­­zə dərd et­­mə­­yin, bir az hə­­ris olun. Ki­­mi­­si elm üçün, ki­­mi­­si pul, mal-mülk için hə­­ris olur.” – de­­di. Son­­ra da o unu­­da bil­­mə­­di­­yim ən önəm­­li sö­­zü söy­­lə­­di: “Uşaq­­lar, siz  elm üçün, yax­­şı in­­san ol­­maq üçün mil­­çək ki­­mi hə­­ris olun.”

Gör­­dü­­yü­­nüz ki­­mi, bu hə­­ris  mil­­çək mə­­ni də, si­­zi də ana­­mın da­­nış­­dı­­ğı keç­­miş za­­man­­la­­ra apar­­dı.  O za­­man yenə də keç­­mi­­şin də­­rin­­lik­­lə­­rin­­dən gə­­lən ya­­şan­­mış bir he­­ka­­yə ilə  siz­­i  baş-ba­­şa bu­­ra­­xı­­ram...

Üz ciz­­gisin­­də kə­­dər qa­­rı­­şıq, min il­­dir su gör­­mə­­miş şo­­ran tor­­paq ki­­mi, heç bir hə­­yat ni­­şa­­nə­­si yox idi. Çox söz da­­nış­­maz­­dı.  Tək söy­­lə­­di­­yi, -“Nə­­lər çək­­dim, nə­­lər,  am­­ma öl­­mək ol­­mur­­muş, ol­­mur­­muş. Mən öl­­mək is­­tə­­yi­­rəm, Al­­lah isə öl­­dür­­mür. Da­­ha gö­­rə­­cə­­yim acı, çə­­kə­­cə­­yim dərd­­lər var de­­mək ki”- de­­yə sı­­zıl­­da­­yır­­dı.

Ne­­çə qar­­daş-ba­­cı ol­­duq­­la­­rı­­nı  bil­­mi­­rəm. Da­­nı­­şıq­­la­­rın­­dan  bir ana­­sı­­nın, bir ba­­cı­­sı­­nın ol­­du­­ğu­­nu an­­la­­yı­­ram. Ata­­sı Ko­­re­­ya­­ya əs­­gər ge­­dib­­miş, bir da­­ha ge­­ri dön­­mə­­yib.

Mər­­ca­­nın, bö­­yü­­yüb ye­­tiş­­miş bir qız olan ba­­cı­­sı­­nı ana­­sı  Ke­­çəl Mu­­sa­­nın oğ­­lu Hü­­sey­­nə ərə  ve­­rir. Ara­­la­­rın­­da bir yaş fərq ol­­maq­­la  üç uşaq­­la­­rı olur.  Ki­­çik oğ­­lu iki ya­­şın­­da olan­­da  Mər­­ca­­nın ba­­cı­­sı­­nın dər­­di­­nə dər­­man ta­­pıl­­mır,  bu dün­­ya­­dan kö­­çüb ge­­dir. Hü­­seyn üç uşaq­­la yal­­nız qa­­lır. Mər­­ca­­nın ana­­sı  uşaq­­la­­ra bax­­ma­­ğa baş­­la­­yır.  Am­­ma için­­də də bit­­mə­­yən bir acı  do­­la­­şır : -“Bir­­dən Hü­­seyn ye­­ni­­dən ev­­lən­­sə, bu uşaq­­lar ana­­lıq əlin­­də ne­­cə ola­­r?” - de­­yə özü­­nü ye­­yib bi­­ti­­rir.

Hü­­seyn  qay­­na­­na­­sı­­nın evi­­nə gə­­lən­­də hə­­mi­­şə nə da­­nı­­şır, nə də ba­­şı­­nı qal­­dı­­rıb üz­­lə­­ri­­nə ba­­xır­­mış.  Hü­­seyn  aradabir  Mər­­ca­­na ba­­xır, dü­­şün­­cə­­lə­­rə da­­lır­­mış. Bu hal Mər­­ca­­nın ana­­sı­­nın gö­­zün­­dən qaç­­mır, fik­­rə ge­­dir.  Bo­­şa qo­­yur   dol­­mur, do­­lu­­ya qo­­yur  al­­mır.

Gün­­lə­­rin bi­­rin­­də Mər­­can inək otar­­ma­­ğa  ge­­dir.  Mər­­can  inək­­lə­­ri çə­­mən­­li­­yə ötü­­rür, özü də pa­­lıd ağa­­cı­­nın köl­­gə­­sin­­də uza­­nır. Ağa­­cın yar­­paq­­la­­rı ara­­sın­­dan sü­­zü­­lən  gün işı­­ğın­­da rə­­fi­­qə­­si  Ay­­şə­­ni dü­­şü­­nür. Ay­­şə ata­­sı­­nın  ra­­zı­­lı­­ğıy­­la   mü­­əl­­lim­­lik tex­­ni­­ku­­mu­­na  qə­­bul ol­­muş­­du.  Hər za­­man bir­­lik­­də gə­­lər­­di­­lər. İn­­di isə yap­­yal­­nız idi.  Mər­­can uzun­­boy­­lu, zə­­rif, gö­­zəl bir  qız idi. Bir müd­­dət­­dir ki, ona kö­­nül ve­­rən  Həm­­zə  elə hey onun ar­­xa­­sın­­ca do­­la­­şır­­dı.  Mər­­can bu­­nun fər­­qin­­də idi, am­­ma özü­­nü o ye­­rə qoy­­mur, hiss et­­dir­­mir­­di.  O gün Həm­­zə də inək­­lə­­ri­­ni dü­­zən­­li­­yə ötü­­rüb, cə­­sa­­rət­­li ad­­dım­­lar­­la  Mər­­ca­­nın ya­­nı­­na gə­­lib, pa­­lıd ağa­­cı­­nın al­­tı­­na uzan­­dı. Bir-bi­­ri­­lə­­ri­­nin gö­­zü­­nün içi­­nə ba­­xa­­raq  sus­­du­­lar.  O gün­­dən son­­ra da sa­­də­­cə ba­­xı­­şa­­raq,  də­­li  bir eşq ya­­şa­­dı­­lar, xə­­yal­­la­­rın­­da gö­­rüş­­dü­­lər.

Hü­­seyn də Mər­­can­­dan xoş­­la­­nır­­dı. Axır ki, Mər­­ca­­nın ana­­sı  ra­­zı­­lı­­ğı­­nı ver­­di, baş­­qa ça­­rə­­si yo­­xuy­­du.  On­­la­­rın fik­­ri­­ni qı­­zı­­na bil­­dir­­di. Mər­­can ana­­sı­­na nə qə­­dər yal­­var-ya­­xar elə­­sə də, onu qə­­ra­­rın­­dan dön­­də­­rə bil­­mə­­di.

O gün­­dən son­­ra Mər­­can acı­­sı­­nı, kə­­də­­ri­­ni ba­­ya­­tı və ağı­­lar­­la di­­lə gə­­tir­­mə­­yə baş­­la­­dı.

Mər­­can- “Kaş Ay­­şə ya­­nım­­da olay­­dı, içim­­də­­ki bu yan­­ğı­­nı ona tö­­kə bi­­ləy­­dim”- de­­yə dü­­şü­­nər­­kən, bir­­dən ağ­­lı­­na gəl­­di ki, ona mək­­tub yaz­­sın. Cəld ka­­ğız-qə­­lə­­mi əli­­nə al­­dı, mək­­tub­­la acı­­sı­­nı pay­­laş­­dı. Yaz­­ma­­ğa  baş­­la­­dı:

Qa­­ra qo­­yun ət­­li olur,

Qo­­vur­­ma­­sı dad­­lı olur.

Ba­­cı­­sı­­nın ye­­ri­­nə ge­­dən qız

Öl­­məz,  am­­ma dərd­­li olur.

 

Yaz­­dıq­­ca ağ­­la­­dı, ağ­­la­­dıq­­ca yaz­­dı... “Ar­­tıq ha­­ram ol­­du  mə­­nə ya­­şa­­maq. Yol ve­­rin ke­­çim mən, yol­­lar si­­zin ol­­sun. Zə­­hər ve­­rin içim, bal­­lar si­­zin ol­­sun. Bu dağ­­la­­rı aşan bi­­lər, mə­­nim dərd­­lə­­rim­­dən an­­caq bu dərd­­lə­­rə dü­­şən bi­­lər.”-  de­­yə­­rək mək­­tu­­bu­­nu ta­­mam­­la­­dı.

Mər­­can iki gö­­zü çeş­­mə ağ­­la­­yır­­dı. Ana­­sı Nuh de­­yib pey­­ğəm­­bər de­­mir­­di: -“ Ge­­də­­cək­­sən, bu uşaq­­lar yad əlin­­də bö­­yü­­yə bil­­məz, ba­­cı­­nın əma­­nə­­ti­­dir­­lər”- de­­yir­­di. Mər­­can, - “Ana, nə olar, mə­­ni də dü­­şün, be­­lə ol­­maz, ana, mən Həm­­zə­­ni se­­vi­­rəm, o da mə­­ni!” - de­­yən­­də, ana­­sı lap əsə­­bi­­ləş­­di. Hü­­sey­­ni ça­­ğır­­dı. Hü­­seyn gə­­lən­­də də - “Mə­­nə bax Hü­­seyn, sa­­bah ima­­mı da gə­­tir, kə­­bi­­ni­­ni­­zi kəs­­dir, son­­ra da hö­­kü­­mət ni­­ga­­hı et­­di­­rər­­sən ”-  de­­di bir­­nə­­fə­­sə.

Mər­­can nə­­nə otur­­du­­ğu kö­­tü­­yün üs­­tün­­də bü­­zü­­şə­­rək, çox ki­­çik gö­­rü­­nür­­dü. Mən nə de­­yə­­cə­­yi­­mi bil­­mə­­dim. İl­­lə­­rin acı­­sı­­nı, ya­­ra­­sı­­nı qa­­şı­­dı­­ğım, qa­­nat­­dı­­ğım üçün özü­­mü dan­­la­­yır­­dım. Am­­ma ma­­raq  mə­­nə güc gə­­lir­­di. Dö­­zə bil­­mə­­yib - “Mər­­can nə­­nə, bəs, Həm­­zə­­yə nə oldu? O sə­­nə sa­­hib çıx­­­ma­­­dı­­­mı­­­? Qaç­­say­­dın onun­­la”- de­­yən­­də- “Eh, ay ba­­la, za­­lım anam  bir  ocaq  sön­­mə­­sin de­­yə mə­­ni yan­­dır­­dı. Kaş, elə sö­­nəy­­di . Hü­­sey­­nə  ge­­də­­cək­­sən,-  de­­yə  mə­­nə çox zülm et­­di.  Anam özü də çox fi­­kir edir­­di, ona bir şey olar de­­yə qor­­xur­­dum. Nə­­ha­­yət ki, ra­­zı­­lıq ver­­dim. Həm­­zə Hü­­sey­­nə ərə get­­mə­­yi  qə­­bul et­­di­­yim üçün bir şey edə bil­­mə­­di. Am­­ma mən ev­­lə­­nən­­dən son­­ra  da çox xə­­bər gön­­dər­­di. Hər ha­­lı ilə qə­­bu­­lum­­dur de­­di.  Qaç­­ma­­ğı qə­­bul et­­mə­­dim.”

Əyi­­lib yer­­dən bir çöp  gö­­tür­­dü, tor­­pa­­ğı eşə­­lə­­di. O su­­sur­­du, an­­caq əlin­­də­­ki çöp di­­lə gə­­lib da­­nı­­şır­­mış ki­­miy­­di. İki­­mi­­zin də gö­­zü onun tor­­paq­­da çız­­dı­­ğı işa­­rə­­lər­­də  idi. Mər­­can nə­­nə­­nin içi də ey­­ni­­lə bu çö­­pün eş­­di­­yi tor­­paq ki­­mi dop­­do­­lu idi, həm də ya­­şan­­ma­­mış nə çox boş­­luq­­lar var­­dı. Qəl­­bim ağ­­rı­­dı, bo­­ğa­­zım dü­­yün­­lən­­di.

Mər­­can nə­­nə əlin­­də­­ki çö­­pü ye­­rə qoy­­du, san­­ki bir şey ağ­­lı­­na gəl­­miş ki­­mi sil­­ki­­nib, -  “Aman, qı­­zım, da­­lıb get­­mi­­şəm. Sən də mən da­­nı­­şım de­­yə göz­­lə­­yib qal­­mı­­san. Üzür­­lü say”-  de­­di. Mən - “Nə üzü­­rü nə­­nə, sən üzür­­lü say, acı­­la­­rı­­nı tə­­zə­­lə­­dim” - de­­yin­­cə -  “Yox, qı­­zım, mə­­nim acım tə­­zə­­lən­­məz, on­­suz da acı için­­də­­yəm. Ək­­si­­nə, sən mə­­ni adam ye­­ri­­nə qo­­yub gəl­­mi­­sən, adam ye­­ri­­nə qo­­yub din­­lə­­yir­­sən, Al­­lah sən­­dən ra­­zı ol­­sun” –de­­di.

Mər­­can nə­­nə­­nin al­­tı öv­­la­­dı ol­­muş­­du. Üç uşaq da ba­­cı­­sın­­dan, doq­­quz  uşaq bö­­yüt­­müş­­dü. Ən çox is­­tə­­di­­yi şey ölüm idi. Mən bu­­nu so­­ru­­şan­­da, - “Çox yox­­sul­­luq çək­­dik, çox. O soy­­suz Hü­­sey­­nin heç nə­­yi yox idi, mə­­nim də həm­­çi­­nin. Ar­­xa­­sın­­da bir aləm  gü­­nah  qo­­yub cə­­hən­­nə­­min di­­bi­­nə get­­di. Dır­­na­­ğım­­la qa­­zı­­dım, qa­­zan­­dım on­­la­­rı bö­­yüt­­düm. Ge­­cə­­lə­­ri yu­­xum gəl­­mir. Ağ­­lı­­ma köh­­nə ba­­ya­­tı­­la­­rım gə­­lir, on­­la­­rı söy­­lə­­yib, içi­­min yan­­ğı­­sı­­nı bir az­­ca da ol­­sa sön­­dür­­mə­­yə ça­­lı­­şı­­ram” - de­­di.

Aya­­ğa qalx­­dım, abu-ha­­va­­nın  də­­yiş­­mə­­si­­ni  is­­tə­­dim. Ar­­tıq vi­­da­­laş­­maq za­­ma­­nı da gəl­­miş­­di: - “Mər­­can nə­­nə, o köh­­nə ba­­ya­­tı­­la­­rın­­dan bi­­ri­­ni söy­­lə, din­­lə­­yim ge­­dim” - de­­dim. Mər­­can nə­­nə bir az dü­­şün­­dü, son­­ra “ Qı­­zım, dün­­ya bir də­­yir­­man­­dır, heç dur­­ma­­dan dö­­nər. İn­­san­­lar bir çı­­raq­­dır, əl­­bət, bir gün sö­­nər. Bu yaş­­dan son­­ra ölüm tə­­miz­­lik, ölüm qur­­tu­­luş­­dur. Al­­lah bö­­yük­­dür. Ba­­ya­­tı­­lar, ağı­­lar nə­­di­­r?- de­­yə so­­ruş­­san heç vaxt dol­­ma­­yan, boş kön­­lü­­mün səs­­lə­­ri­­dir  on­­lar”- de­­di.

Onun de­­dik­­lə­­ri­­nin  üs­­tü­­nə de­­yi­­lə­­cək bir sö­­züm yox idi. Mər­­can nə­­nə­­nin əli­­ni öp­­düm, onun du­a­­la­­rı ilə  dö­­nüb get­­dim.

Bu ara­­da bi­­zim hə­­ris mil­­çək də get­­di.  Bö­­cək dər­­ma­­nı sıx­­say­­dım, prob­­lem çox­­dan həll olu­­nar­­dı. Am­­ma et­­mə­­dim, qı­­ya bil­­mə­­dim.  Onu  öl­­dür­­səy­­dim , bəl­­kə də, bun­­la­­rı  ya­­za bil­­mə­­yə­­cək­­dim. Siz­­lər də bu xa­­ti­­rə­­lə­­ri oxu­­ya bil­­mə­­yə­­cək­­di­­niz.

 

 


Etiket:
Xəbərlər

Ramiz Əsgər 70 ili belə yaşadı... - MÜSAHİBƏ

24.05.2024

Qədir Aslan yaradıcılığının qoşa zirvəsi

15.05.2024

Ikinci Dünya savaşında həlak olan Aşıq İdris

12.05.2024

9 may 2024-cü ildə “Xəmsə” şadlıq evində Basarkeçər rayon Daşkənd icmasının görüşü keçirilmişdir.

11.05.2024

Nərimanlı kənd sakinləri, o cümlədən Qarabağ müharibəsinin bir qrup iştirakçısı ilə görüş keçirilib. Nərimanlı sakinlərinə üzvlük vəsiqələri TƏQDİM OLUNUB.  

10.05.2024

Basarkeçər rayon Daşkənd icmasının görüşündə tədqiqatçı-jurnalist Araz Yaquboğlunun çıxışı

10.05.2024

Əhliman Əmiraslanov: Azərbaycan xalqının Ulu Öndərə olan məhəbbəti əbədidir

10.05.2024

NARINCI YUXULAR

08.05.2024

ÇİÇƏYİN SÖZ KƏRPİCLƏRİ

08.05.2024

NƏQA MİNMƏK NƏDİR?

08.05.2024

Sona Abbasəliqızı Türkiyədə “İlin tarixi roman yazarı” ödülünə sahib oldu

28.04.2024

Oxuduğu məktəbdə adı əbədiləşən - ŞƏHİD ELŞAD HƏMİDOV.

20.04.2024

Mədəniyyətimizin zənginləşməsində Aşıq Ələsgər amilindən istifadə mexanizmi

16.04.2024

Aşıq Ələsgər xalqımızın Qərbi Azərbaycandan deportasiyası dövrünün qurbanı, canlı şahidi kimi

01.04.2024

ORDA BİR KƏND VAR, UZAQDA... DOĞMA QARAQOYUNLUM - FOTO

26.03.2024

NOVRUZ XALQIMIZIN MİLLİ BAYRAMIDIR!

20.03.2024

Bayram Aslanov “Heydər Əliyevin 100 illiyi” yubiley medalı ilə təltif edilib - Fotolar

19.03.2024

16 mart 2024-cü ildə Qərbi Azərbaycan İcmasında Gənclər Şurasının üzvləri ilə görüş keçirilib.

16.03.2024

Niyə məhz Qurbani?

04.03.2024

Meşəli kəndində ailəsi qətlə yetirilən qadın: “Atamı diri-diri yandırdılar, anamı, bacımı güllələdilər” - FOTO

26.02.2024

Milli düşmənçiliyə qarşı etiraz səsini ucaldan ŞƏXSİYYƏT – FOTOLAR

24.02.2024

Qərbi Azərbaycanın rayonları və kəndləri üzrə icma sədrləri və Azərbaycan Respublikasının ərazi vahidləri üzrə nümayəndələrinin 1-ci toplantısı keçirilib

24.02.2024

Qərbi Azərbaycan kəndləri – Cıvıxlı

21.02.2024

Pəmbək. (Göldək)

21.02.2024

BÖYÜK NƏRİMANLILAR SİLSİLƏSİNDƏN - QURBANOV ELŞƏN MAHMUD OĞLU

17.02.2024

Prezidentin andiçmə nitqi: inkişafın yeni “yol xəritəsi”

16.02.2024

BÖYÜK NƏRİMANLILAR SİLSİLƏSİNDƏN YAZIÇI, PUBLİSİST QƏDİR ASLAN 
 

14.02.2024

Qərbi Azərbaycan İcmasında Basarkeçər rayonunun alimləri ilə görüş keçirilib.

12.02.2024

QOŞABULAQ

06.02.2024

DƏDƏ ƏLƏSGƏRİN 60 YAŞLI MÜRİDİ

16.01.2024

DƏDƏ ƏLƏSGƏR SEVDALI İŞ ADAMI

15.01.2024

60 YAŞIN MÜBARƏK!

15.01.2024

AŞIQ İSLAM YUSİFOV
(1893-1968)

12.01.2024

Milli dövlətçilik tariximizin məğrur lideri

28.12.2023

Sosial Tədqiqatlar Mərkəzinin təşkilatçılığı ilə "Qərbi Azərbaycan yolunda" adlı konfrans keçirilir - FOTOLAR

28.12.2023

GÖYÇƏ MAHALI, BASARKEÇƏR RAYONU. BALA MƏZRƏ KƏNDİNİN QISA TARİXİ

27.12.2023

AZƏRBAYCAN AŞIQ POEZIYASININ GÖRKƏMLİ NÜMAYƏNDƏLƏRİNDƏN BİRİ ŞAİR, USTAD AŞIQ NÖVRƏS İMANIN 120 İLLİK YUBİLEY TƏDBİRİ KEÇİRİLİB

26.12.2023

İLAHİ EŞQİN TƏRCÜMANI

24.12.2023

Müzəffər Ali Baş Komandan, Qarabağın Fatehi, sizi doğum günü münasibətilə təbrik edirk!

24.12.2023

Həsən Xəyallının şeirlərində dini məqamlar. “Qıfılbənd”in təhlili

21.12.2023

BÖYÜK MƏZRƏ - GÖYÇƏ MAHALI

10.12.2023

Dekabrın 7-də Azərbaycan Rəssamlar İttifaqının Vəcihə Səmədova adına Sərgi Salonunda Qərbi Azərbaycan əsilli rəssamların əsərlərindən ibarət sərgi açılıb.

07.12.2023

Tanınmış hərbi ekspert Telman Qasımov İrəvana səfər edib.    

05.12.2023

HƏYATDA ÖZÜMÜ XOŞBƏXT ADAM HESAB EDİRƏM Ki, HEYDƏR ƏLİYEVLƏ BİRGƏ İŞLƏDİM

04.12.2023

AMEA müxbir üzvü, Basarkeçər rayon icma sədri, professor Nuru Bayramov İnönü Universitetinin “Fəxri Doktoru” seçilib - FOTOLAR.

03.12.2023

 Bax, biz Göyçə torpağındayıq...

29.11.2023

BAKI DÖVLƏT UNİVERSİTETİNDƏ “Qərbi Azərbaycanda türk müsəlman abidələrinin erməni vandallığına məruz qalması” mövzusunda elmi seminar keçirilib - FOTOLAR

25.11.2023

SƏHRADA YALQIZLIQ

25.11.2023

Azərbaycanda ilk dəfə “Qərbi Azərbaycana qayıdış” festival-konqres keçirilir FOTO

23.11.2023

İcma: Paşinyan hökumətindən azərbaycanlıların Ermənistanda öz dədə-baba yurdlarına qayıdış hüququnu tanımasını gözləyirik

21.11.2023
Bütün xəbərlər