Mən Lənkəranı əvvəl şəhər kimi yox, insan kimi tanıdım; sonra o insanlarda bir şəhər gördüm.

Yurd insanı tanıtmır, insan yurdu tanıdır..

Bu şəhərin sakinlərinin qonaqpərvərliyini, mehribanlığını danışmaqla da, yazmaqla da bitirmək mümkün deyil. O şəhər Lənkərandır.
Bu bölgənin insanlarının hər birinin ayrı-ayrılıqda əsl insanlığa nümunə olduğunu hələ 2000-ci illərdə, qürbətdə — Moskva şəhərində yaşayarkən görmüşəm. Bu nümunə Heybət dayının əxlaqında, davranışında və simasında cəm olmuşdu. Mən ona “Heybət dayı”, o isə mənə “bacıoğlu” deyə müraciət edirdi.

Heybət dayı Tanrının yer üzünə göndərdiyi bir nur idi. Sanki Allah insanı yaradarkən “yer üzünün əşrəfi” deyəndə məhz onu nəzərdə tutmuşdu. “İnsan Allahın əsəridir” deyimini Heybət dayı haqq edən İnsan idi.
Mən Lənkəranı görməmişdən əvvəl cənub bölgəsi haqqında təəssüratımı Heybət dayının simasında görmüşdüm. Bu eli, bu obanı, bu yurdu, bu şəhəri mənə o tanıtmış, o sevdirmişdi. Sonralar Lənkərana gəldikcə zaman-zaman anladım ki, Heybət dayı bu torpağın yetirdiyi gözəl insanların qürbətdə nümayəndəsi imiş.
Lənkəranın böyüklüyü də elə bundadır — burada insanlıq tək-tük adamlarda deyil, bütöv bir elin-obanın xarakterində yaşayır.

Əvvəllər düşünürdüm ki, hər yerin yaxşısı olduğu kimi, pisi də var. Amma Lənkəran elə bir məkandır ki, vallah, billah, mən burada pis insana rast gəlmədim. Hər kəlmələrində dürüstlük, qürur, ehtiram və inam hiss olunur.
Vətən müqəddəsdirsə, Vətən borcu da müqəddəsdir. İllər keçdi, tale elə gətirdi ki, oğlum Vətən borcunu yerinə yetirmək üçün Lənkəranda yerləşən “N” saylı hərbi hissədə xidmətə başladı.
Bu şəhərin qonağı olduqca sakinləri ilə söz-sözə çəkildim, könüllər könülə söykəndi. Qarşıma çıxan hər insanla doğmalaşdım. Hər tanışlıqdan sonra elə hiss edirdim ki, sanki bu insanları yüz illərdir tanıyıram.

Necə? Allahdan gizli deyil, sizdən niyə gizli olsun ki? İndi yazıram..
Hər Lənkəran səfərimdə restoran və kafe sahibləri bizi böyük qonaqpərvərliklə qarşılayırdılar:
— Qonaq olun, uzaqdan gəlmisiniz, birdən pulunuz olmaz…
Uzun xahiş-minnətdən sonra hesabı elə alırdılar ki, adam özü xəcalət çəkirdi.
Öz maşınım ola-ola ünvan soruşanda taksi sürücüləri:
— Şəhəri yaxşı tanımırsınız, sizi biz aparaq…
— deyib heç bir ödəniş qəbul etmirdilər.
Paltar mağazalarının sahibləri, dərzilər:
— Siz əsgər atasısınız, siz bizim qonağımızsınız. Oğlunuz Vətənə və bizə əmanətdir…
— deyərək pulu götürmək istəmirdilər. Götürəndə də ancaq israr və xahiş-minnətlə.
Ev sahibləri isə:
— Uzaqdan gəlmisiniz, qonağımız olun, gecəni qalın, səhər rahat gedərsiniz…
— deyə təkidlə israr edirdilər. Halbuki Bakı ilə Lənkəran arasındakı yol cəmi iki-üç saat çəkir.
Bir də övladımın xidmət etdiyi “N” saylı hərbi hissənin komandir və zabitlərindən yazmasam, haqsızlıq olar. Səmimi deyirəm, bəzən öz evimizdə övladımıza onların əsgərlərə göstərdiyi qayğı və diqqəti göstərə bilmirik. Əsgərlərə və onların valideynlərinə göstərdikləri hörmət və ehtiram yazmaqla bitməz.
Əhsən hər birinizə! Təşəkkür hər birinizə! Sizinlə fəxr edirəm!

Lənkərana gedənlər bilir, şəhərə çatmamış DYP postu yerləşir. Əsgərlərlə görüş səhər saat 10:00-da başladığı üçün Bakını dan yeri söküləndə tərk edirəm. Polis əməkdaşları saxlayıb:
— Hər şey qaydasındadır? Çay, kofe, su istəmirsiniz? Yuxunuz gəlmir ki?..
— deyə maraqlanır, sonra da yaxşı yol arzulayırlar.
Bunları yazmaqla bitirmək olmaz…
Bəli, bu Lənkərandır…
Tanrının işığı ilə oyanan,
Allahın nuruna boyanan,
insanlığı yaşadan şəhər, vətənimizin sevilən bölgəsi.
Lənkəran və onun gözəl insanları, hər birinizə sonsuz təşəkkür edirəm!

Allahdan bir arzum var: nəzəri üzərinizdən heç vaxt əskik olmasın, bu müvəqqəti dünyada mehribanlığınız, insanlığınız və xeyirxahlığınız daim yaşasın.
Amin, Amin, Amin, Allah!

İlqar İSMAYIL